Ik ben met Michel – a.k.a. hij die zelfs tijdens het slaapwandelen op Gmail bereikbaar is – vriendelijkerwijs in de clinch geraakt over het heikele thema van bloggen en privacy.

Het blijft mij verbazen hoeveel persoonlijke informatie mensen over zichzelf, hun naasten, hun werksfeer en hun persoonlijk leven tentoonspreiden op het Internet.

Blijkbaar heft bij vele mensen het bloggen tal van grenzen op waardoor ze kwistig allerhande privé-gegevens rondstrooien.

Neem een willekeurige blog en er bestaat zo’n 80 à 90 % kans dat u de naam van de auteur zult vernemen, zijn geboortedatum en -plaats, zijn huidige verblijfplaats en nog een aantal andere persoonlijke gegevens. Sommigen – hello again Michel – zullen zelfs hun adresgegevens, telefoonnummer en andere marketingsgevoelige gegevens te grabbel gooien.

Vele blogs zullen ook verwijzingen inhouden naar de “significant other” van de blogger, zeker als die laatste ook zelf een blog heeft.

Ik weet wel dat het op zich het mijn zakens niet zijn, dat ik niet verplicht ben die blogs te lezen, dat ik die informatie gewoon kan wegfilteren en dat iedereen met zijn of haar leven doet wat hij/zij wil. Allemaal juist, terecht en waar.

Toch zijn er voor mij twee randbedenkingen:

- beseffen al die vriendelijke medebloggers wel dat de informatie die zij het Internet gooien er vaak (maar niet altijd) ten eeuwige dag op blijft rondhangen (al is het maar via het wonderbaarlijk fenomeen dat gekend staat als “Google cache”) ? Die ene impulsieve blogpost over collega X, (ex-vriend(in) Y of andere blogger Z zal – lang nadat de aan de grondslag hiervan liggende bui is voorbijgegaan – nog steeds in al zijn pijnlijke bewoordingen op het web liggen te pronken. En die ene wat stoeferige post over die memorable avond waarin drank, drie dames, veel warmte, een soepele rug en tonnen inventiviteit een hoofdrol speelden is misschien een fantastische herinnering, doch de vraag dient gesteld te worden of uw toekomstige baas dit ook allemaal zo fantastisch vindt… Maar opnieuw, ieder beschermt zijn of haar privé-leven in die mate die hij/zij voldoende acht.

- waar die vlieger echter niet meer opgaat, is wanneer men anderen bij zijn posts betrekt. Posten over relationele problemen, over opgroeiende kinderen, over vervelende collega’s, over wilde fuiven, e.d.m. waarbij de derden met naam en toenaam worden genoemd, of zelfs – godbetert!- met foto’s tentoon worden gespreid, dat is erover voor mij. Ja, Michel, al die posts van jouw kinderen, waarbij hun opgroeiproces aan bloggend Vlaanderen wordt getoond is voor mij a bridge too far, omdat ze m.i. nog te jong zijn om alle gevolgen hiervan in te schatten. Hoe reageer je als ze binnen een paar jaar gepest zouden worden op school omdat een van hun klasgenoten vol sadistisch genoegen wat oude blogposts heeft bovengehaald waarin hun kleine kantjes worden uiteengezet? Ik hoop dat het niet zal gebeuren, maar vind dat het oude adagium “bezint eer ge begint” hier zijn volle waarde behouden heeft.

Vandaar dat ik op mijn blog weliswaar over mensen spreek, doch deze nooit met naam vermeld en nog minder hun foto publiceer. Ook over mezelve blijf ik bewust vaag.

Again, each to his own.  Maar toch…

Wat u?