Deze horrorprent stond al een tijdje op mijn “to watch”-list (sinds er, begin 2009, een review van verschenen is in DS, meen ik me zo te herinneren). Dankzij een bevriende FACTS-handelaar mocht ik hem dan eindelijk in mijn Blu-Ray-lezer pleuren.
Zoals wel vaker het geval pleegt te zijn bij wat men gemeenzaam hooggespannen verwachtingen is gaan noemen, werden deze helaas maar ten dele ingelost.
Dead Snow tapt immers vooreerst, zoals het gros van de horrorfilms, vrij lustig in het cliché-vaatje. Zeven vrienden die in een godvergeten gat in een hutje gaan logeren? Check! (Evil Dead anyone?). De oude, wat bevreemdende man die hen waarschuwt voor naderend onheil ? Re-check. Diezelfde man die een gruwelijke dood ondergaat? Chhhhheck. De vrienden die de waarschuwing in de wind slaan? De enige regio waar GSM’s toevallig geen ontvangst hebben? Che… vul zelf maar aan.
Nu, op zich hoeft het gebruik van clichés geen probleem te zijn, voor zover de film nog iets meer te bieden heeft, nog ergens origineel uit de hoek komt. Laten we eerlijk wezen: het enige originele aan deze prent is de hoedanigheid van het wezen dat onze ‘helden’ de gruwelijkste ervaring uit hun leven zal bezorgen. Technisch gesproken is hetgeen volgt een spoiler, voor zover u (i) stekeblind bent en dus de cover van de Blu-Ray niet bekeken hebt en (ii) nooit ofte nimmer over Dead Snow hebt horen spreken en (iii) zorgvuldig alle menu’s zult ontwijken, aangezien het telkenmale op vrij in-your-face-achtige wijze wordt duidelijk gemaakt dat een nest zombie-nazi’s (sic) de boosdoeners van dienst zijn. Origineel op zich? Hoogstzeker. Origineel genoeg om een ganse film te dragen? Not really, let’s face it.
Ook de acteerprestaties zijn niet echt om over naar huis te schrijven / mailen / facebooken. Toegegeven, horroravonturen halen zelden veel Oscars binnen, maar bon, een aantal van de acteurs hebben toch echt wel hoge scores gehaald in de lessenreeks ‘van bordkarton zijn’.
Last but not least: het spreekt voor zich dat je bij dat soort films in hoge mate aan “suspend your disbelief” moet doen. Of komt u vaak zombie nazi’s tegen? (concierges die de kelders van bepaalde politieke partijen moeten uitkuisen mogen zich onthouden). Dat de monsters aan de gebruikelijke logica ontsnappen is part of the deal, maar de menselijke tegenspeler wordt wel geacht zich aan de wetten der logica te houden. Of kent u veel mensen die hun arm kunnen amputeren, vervolgens ter plekke dichtkoteren en dan lustig rondlopen als hadden ze zonet een splintertje uit hun vinger gehaald? Ik dacht het ook niet.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Neen. Als je de film neemt voor wat hij is – een goedkope horrorfilm met een originele baddy – en je van dat genre kan genieten, dan is het op zich een vrij aangename film waarbij de obligate hamvraag – wie o wie zal het overleven ?! – tot het allereinde van de film blijft gesteld worden. Vals bloed loopt er met de liters vanaf, een nest zombies wordt vakkundig ingemaakt, de ledematen slingeren in het rond en er zitten voorwaar een paar echt spannende scènes in. Gooi er nog een sausje van heerlijk slechte special effecten bovenop, een wat onconventionele benadering van het zombiewezen (ze zien er zeer traditioneel zombie-achtig uit en lusten blijkbaar bijwijlen een mals stukje mensenvlees, doch zijn innoverend genoeg om bevelen te verstaan en zelfs te kunnen spreken, weze het in beperkte mate), schitterende besneeuwde landschappen en Dead Snow heeft genoeg te bieden om toch anderhalf uur met een glimlach naar uw tv-scherm te kijken.
Allez hop: 62/100. Und nau: Aufstehen ! 
