Ik doe een oud model IPAQ weg wegens (i) niet meer gebruik en (ii) wegsmijten is zonde.
Model is, dacht ik het volgende (kan eentje later / vroeger in de reeks zijn):
Het model in kwestie, normaliter dan toch.
In verpakking en al en al. Werkt perfect.
Interesse? Drop uw smeekbede in de comments.
Kostrpijs: nada, wel zelf afhalen.
Mijn GSM heeft iets te vaak de harde werkelijkheid der zwaartekracht moeten ondergaan en heeft dan ook de zeer hebbelijke neiging ontwikkeld om te blijven “hangen” (na de hangjongeren, nu de hangGSM’s!).
Tijd dus voor een update.
Ben aan het twijfelen of ik ook tot het legioen Iphone-adepten zou toetreden of niet.
Zijn er ervaringsdeskundigen die hun positieve en negatieve belevenissen met hun toestel kunnen meegeven? Alvast bedankt!
De concurrentie op de GSM-markt heeft pas echt een duw in de rug gekregen toen nummers overdraagbaar werden. Ging je over van Proximus naar BASE? Geen probleem, je kon je nummer behouden.
Het zou m.i. nuttig zijn indien dit ook zou werken voor emailadressen. Ik gebruik onderhand al zes jaar een emailadres van skynet, dat inmiddels bij – een ruwe schatting – zo’n 4 à 500 mensen bekend moet zijn, waardoor het vrij onbegonnen werk is om eenieder te verwittigen dat ik van adres verander.
Indien ik bijv. naar Telenet zou omschakelen krijg ik logischerwijs een Telenet-adres en zit ik dus met een probleem.
Het behoud van een vroeger emailadres bij het switchen van operator zou dus wel handig zijn.
Maar kan dit technisch gezien ook?
Anybody?
(P.S. En als iemand op heden een praktische oplossing heeft voor mijn probleem: gaarne!)
Ik heb een Skynet e-mailadres en gebruik als emailprogramma nog altijd Eudora (ja, I know, ik moet eens een ander kiezen).
Op kantoor hebben we een Skynet-verbinding, thuis gaat het e.e.a. via Telenet.
Welnu, bepaalde spamachtige mails (nieuwsbrieven bijv.) komen op kantoor (dus situatie Skynet-Skynet) wel binnengerold in mijn inbox (soms in mijn junk-folder), doch kan ik thuis (situatie Skynet-Telenet) niet downloaden wegens gewoonweg verschwunden. Niet te vinden. Nergens. Niet op mijn computer, niet meer op de server van Skynet. Gone with the web-wind.
En ik dat weet dat ze bestaan omdat ik soms eens mijn mails download op kantoor (previewsgewijs) en dan weer ‘s avonds thuis.
Iemand enig idee? Heeft Telenet een strengere spamfilter? Of heeft het te maken met het feit dat ik via Telenet een Skynet adres check?
En de reden waarom ik dit vraag: het probleem stelt zich ook bij sommige reguliere mails van buitenlandse correspondenten (die ik dan wel zie verschijnen op kantoor, doch die verdwenen zijn als ik ze thuis probeer te downloaden), hetgeen tot vervelende resultaten kan leiden als ik mijn mails enkel van thuis uit check (en dus geen flauw idee heb van mogelijke verdwenen mails).
Any help will be much appreciated.
[alternatieve titel: St-Barbara, love it or hate it but it won't leave you indifferent!]
Ach, het Sint-Barbaracollege! Sint-Barbara! Sint-Barbe zelfs pour certains!
Het is een school die kennelijk weinig mensen onberoerd laat. Toen vorig jaar De Standaard uitpakte met het schoolrapport, had een groot deel van de reacties het over SB. In een blogpost spuwt Huug zijn gal uit over SB, terwijl – als ik me niet vergis – medeblogger M eerder positief terugblikt op de aldaar versleten levensjaren. En bij mijn weten zijn er niet zoveel scholen die een eigen Wikipedia-pagina hebben (met zelfs een lijst van beroemde medemenschen die aldaar hun vorming genoten hebben, zowaar).
Zelf heb ik er 8 jaar mijner leven gesleten (2 in het lagere en dan het volledige middelbaar) en kijk met veel genoegen terug op die tijd. Een strenge opleiding, een goede opleiding, een klassieke opleiding, daarmee is – denk ik – het onderwijssysteem van SB relatief goed samengevat:
- streng, want respect moest er zijn. Gestudeerd zou er worden en de minste dt-fout deed de wenkbrauwen der leraar fronsen en een rode streep op uw DP (dagelijke prestatie ofte toets, voor de niet-ingewijden) verschijnen;
- een goede opleiding: de leraren waren gemotiveerd, de stof werd gegeven en het pad naar verdere opleidingen geëffend;
- een klassieke opleiding: de klassieke talen werden nog steeds hoog in het vaandel gedragen (negen uur Latijn per week in het eerste jaar, alstemblieft) en de modernere onderwijstakken werden maar schoorvoetend toegevoegd. Ook het onderwijssysteem – ex cathedra veeleer dan het nu modieuze woord “participatie” – was rotsvast klassiek te noemen.
Was het allemaal fantastisch? Ongetwijfeld niet. St-Barbara was (en is) een elitair college in de zowel goede als slechte betekenis van het woord. In de goede zin aangezien je werd gepusht om verder te gaan, om boven je mogelijkheden uit te groeien (semper magis!), doch ook in de ‘slechte’ zin, aangezien er op St-Barbara enkel plaats was voor zij die meekonden. Kon je niet mee, dan werd je – op zeldzame gevallen na – bedankt voor bewezen diensten en mocht je vertrekken naar een andere school. In mijn zes jaren secundair heb ik er velen weten vertrekken, doch slechts één leerling zien bijkomen… die na een jaar weer andere horizonten opzocht. St-Barbara deed lustig mee aan het watervalsyndroom en stond (en staat?) dienaangaande bovenaan de waterval. De witte waterval overigens, want 99,99 % van de schoolbevolking waren blanke jongens (geen plaats voor meisjes in mijn tijd).
Ook hing veel af van de leraren zelf, zoals in alle scholen. Er zaten fantastische exemplaren thuis, die geboeid en met veel passie konden lesgeven. Anderen waren wat rustiger, nog anderen waren veels te streng, sarcastisch en aarzelden niet om leerlingen te kleineren en plein public (mogelijk verklaart dit de negatieve gevoelens die sommigen koesteren opzichtens SB), maar allen waren leraren in de echte zin van het woord: ze leerden jou zaken, ze droegen kennis over, ze brachten vaardigheden aan.
Was SB een conservatief, reactionair, katholiek nest? De geest der Jezuïeten waarde ongetwijfeld rond op de school, doch alle godsdiensten kwamen aan bod in de les godsdienst. En menig leraar had onverhoolde linkse sympathieën. Of hoe anders te denken van die leraar Engels die de klas meegaf dat mensen uit het Oostblok het een stuk beter hadden dan ons, want daar werd de koek tenminste in gelijke delen verdeeld?
Ach, Sint-Barbara. Het waren goede jaren.
Wij voeden onze kinderen tweetalig op. Bij onze dochter levert dit taalkundige pareltjes op als daar zijn: “alledeux”, “il pleure altemps”, “niet pas bien”, e.d.m.
Het leuke is vast te stellen dat ze – hoogstwaarschijnlijk slechts ten dele bewust – beseft dat bepaalde woorden synoniem zijn (tijd en temps bijv.) doch deze dan door elkaar haspelt om haar gedachtengang onder woorden te brengen.
Thuis en in de familiekring wordt er Frans gesproken, op de crèche, op school en met vrienden wordt de taal van Bredero bovengehaald.
Ik weet dat in sommige families de moeder een taal spreekt en de vader een andere. We hebben dit even overwogen, maar het zou voor ondergetekende op het thuisfront een voortdurend geswitch betekend hebben tussen het Frans en Nederlands, waardoor we voor het ander systeem geopteerd hebben.
Zijn er nog mensen die hun kinderen meertalig opvoeden of zelf zo’n opvoeding genoten hebben? Enige tips? Te vermijden valkuilen? Suggesties? Of grappige anecdotes? Ils sont les biengekomen!
Bij het opruimen kwam ik ze toevallig tegen, een trosje goede oude Belgische Franken.
Het kleine, dikke stuk van 50 fr, de vergane glorie van 10 frank (maar wat een stuk!), de 2 variaties van vijf frank (van zilver naar klatergoud), 20 fr in een oud en nieuw kleedje en de toen reeds vermaledijde 1 frank en 50 cent stukken.
Vreemd, in zekere zin lijkt dit alles zo dichtbij en toch zo veraf!
Voilà zie, verlengd weekend in London achter de rug. Schitterende tijd gehad. Enorm veel rond gewandeld, dingen gezien, dingen gedaan, vrienden ontmoet, echt zéér ontspannend.
Bij deze een paar bedenkingen over London, het V.K. en de maatschappij aldaar:
- kranten zijn echt wel zéér “gloom and doom”. Het pessimisme druipt van de pagina’s. Jobs worden bij duizenden weggesaneerd, de banken zijn in catastrofale slechte staat, de staat geeft 3 pond uit voor iedere 2 pond die ze ontvangt (!), het wereldwijd prestige van het VK is weg, etc. Voeg er nog wat verhalen aan toe over de slechte staat van het onderwijs, de vele bendes die de straten onveilig maken, een racistisch sausje, de opkomst van het BNP (het Engelse Vlaams belang, zeg maar, maar dan een met nog duidelijker hakenkruisen e.d.m.) en je hebt echt wel een orweliaanse toekomstvisie in handen.
- centrum London is zoals vroeger: busy as a beehive, met zwermen toeristen die overal rondsluieren. Verlaat echter het centrum en je ziet de crisis toeslaan: leegstand is alomtegenwoordig.
- vreemd genoeg waren er een pak minder bedelaars dan vroeger: op een volledig weekend heb ik er amper vier gezien (hetzij minder dan op een ochtendlijke wandeling naar mijn werk in de Avenue Louise!)
- thé talk of the town (naast de crisis) is het huwelijk van de voormalige Big Brother deelneemster Jade Goody, die een terminale kanker heeft. De minister van justitie heeft speciaal voor haar het huisarrest van haar man voor een dag opgeheven, zodat ze tenminste konden trouwen. The Independent keek met verbazing naar het hele gebeuren en een van de commentatoren schreef een schitterend essay over hoe de maatschappij nu ook het meest banale tot adoratie verheft.
- de subway is zeer duur geworden: 4 pond voor een gewoon ticket, glops. In 1996 had je voor 2,7 pond een dagticket met onbeperkt reisgenot.
- ketens zijn omnipresent: Caffé Nero, Prêt à manger, Garfunkels, Eat., enz., je komt ze op iedere straathoek tegen, met een langzame maar even zekere verdringing van de lokale gelegenheden ten gevolge.
- monumenten zijn duur geworden: 16 pond voor de Tower of Londen, 11 pond voor St Pauls, 13 pond voor het aquarium, enz.
- rookvrije pubs: een ware beleving!
Tot zover uw wervelende reporter, vanuit London. In ons volgend verslag het fotobewijs van een bijna geslaagde aanslag van Al Qaeda op St Pauls! Stay tuned.
Een première wat ondergetekende betreft: ik heb heden een afdruk van een Vlaamse blog als stuk toegevoegd in een dossier dat hangende is voor het Hof van Beroep te Brussel.
Wat maar weer eens aantoont waar bloggen al niet goed voor is!
Hint: vrouwelijke blogger. Meer zeg ik niet (tenzij onder gepaste foltering!).
