Minotauri

U heeft het ongetwijfeld ergens gehoord: Roman Polanski, beroemd regisseur van een aantal meesterwerken der 7e kunst, is in Zwitserland opgepakt wegens een Amerikaans aanhoudingsmandaat dat betrekking heeft op een zedendelict uit 1977.

Even de feiten: in 1977 nodigt Roman Polanski, toen 44 jaar, een jongedame van amper 13 lentes oud, om deel te nemen aan een photoshoot, met toestemming van haar moeder. Na haar de nodige drank en een aantal pillen toegestopt te hebben, stelt hij haar voor om “verder te gaan” en begaat hij een resem sexuele handelingen waarvan u, helaas, de beschrijving in geuren en kleuren kunt terugvinden op het web (de ondervraging van de jongedame uit 1978 staat immers online). Zij zegt dat zij telkenmale nee zei en dat hij haar dus m.a.w. verkracht heeft, hij beweert dat ze haar toestemming gegeven heeft. Gelet op haar jonge leeftijd kan zij echter sowieso haar toestemming niet rechtsgeldig geven, waardoor de sexuele handeling op zich gelijkgesteld wordt met verkrachting (een zelfde principe bestaat overigens in België). Zij legt klacht neer, hij wordt opgepakt en hij doet uiteindelijk een plea bargain (Amerikaans systeem waarbij men, in ruil voor een schulderkenning, een lagere bestraffing krijgt). In het kader hiervan spendeert R. Polanski 42 dagen in een cel. Bij de verderzetting van de procedure begrijpt / vrees R. Polanski dat de procureur alsnog zijn vel wil (in Amerika worden procureurs verkozen, dus een Hollywood-scalp aan zijn riem hebben is een leuke troefkaart naar de kiezer toe) en hij ontvlucht Amerika naar Frankrijk. Aangezien Polanski tevens Frans staatsburger is, is er geen risico dat Frankrijk hem uitlevert en dus spendeert Polanski de laatste drie decennia in vrijheid, daarbij zorgvuldig een aantal landen ontwijkend (die hem wél zouden uitleveren naar de VS). Tot Zwitserland hem dus opgepakt heeft (alhoewel Polanski er al talloze malen is geweest…) en begint nu een juridische procedureslag aangaande de al dan niet uitlevering aan de VS. Er zitten nog een aantal zijsporen aan dit verhaal (de rechter die over de zaak moest oordelen was duidelijk bevooroordeeld, er is inmiddels een documentaire verschenen waarin de persoonlijkheid van R. Polanski aan bod komt, enz.), doch die laat ik even terzijde.

In dit ganse verhaal tekenen zich duidelijk twee kampen af:  enerzijds zij die, kort samengevat, de stelling aanhalen “hij is een pedofiel en moet dus veroordeeld worden”, anderzijds zij die eerder vergevingsgezind zijn en die zeggen “het is al dertig jaar geleden én bovendien is de man een groot artiest, dus laat hem met rust”. Inmiddels hebben een aantal prominente artiesten en zelfs de Franse minister van cultuur zich in het debat gemengd.

M.i. zijn beide stellingen verkeerd.

Wat de verdedigers van R. Polanski betreft:

- het zijn feiten van meer dan 30 jaar oud, toegegeven, maar het blijven schrikbaarwekkende feiten. Het als 45 jarige man toedienen van pillen én alcohol aan een 13-jarig meisje om zich vervolgens aan haar op diverse manieren te vergrijpen is not done. Een passende bestraffing dringt zich op, zelfs indien het om oude feiten gaat;

- het feit dat R. Polanski een mooi cinematografisch oeuvre bij elkaar heeft gefilmd is fantastisch, doch doet niet terzake. Hoeveel respect ik ook voor hem kan hebben als artiest, dat staat los van zijn persoonlijkheid. Als, bij wijze van boutade en overdrijving, Dutroux morgen het grootste schilderstalent ter wereld blijkt te zijn, moeten zijn misdaden dan plots vergeven worden?

- “ze zag er ouder uit”. Geen geldig punt, wat mij betreft. Zelfs al zag ze er 38 uit op haar 13e, het kernpunt is dat ze “nee” zei, telkenmale hij overging tot een nieuwe daad. Door deze weigering naast zich neer te leggen, heeft hij haar verkracht. Zelfs al was ze meerderjarig geweest, het feit is dat R. Polanski de intimiteit van een jongedame op gruwelijke wijze heeft geschonden. Het feit dat ze minderjarig was, maakt het er enkel erger op.

Een bestraffing dringt zich dus m.i. op.

Moet R. Polanski daarom voor jaren de gevangenis in en voor de rest van zijn bestaan “rot in hell” of “feel what he did to her in the showers” zoals je op vele fora ziet staan (het Internet zijnde immers dé ontmoetingsplaats voor fijnzinnige en diepgaande overwegingen”)? Dat nu ook weer niet, want ergens is hij al gestraft geweest (30+ jaar een relatieve vrijheid hebben met een voortdurend zwaard van Damocles is op zich al een vorm van bestraffing).

Dienaangaande kan trouwens het slachtoffer niet onvermeld gelaten worden: zij heeft al herhaaldelijk gemeld dat, wat haar betreft, de handelingen van R. Polanski haar zeker geschaad hebben, maar dat ze zich erover gezet heeft en een nieuw leven heeft kunnen opbouwen. En vooral: dat ze zou willen dat de zaak voor eens en voor altijd afgesloten wordt, aangezien het voortdurend oprakelen van allerhande sordide details haar en haar familie wel veel schade berokkent (zoals u weet, hebben ook sommige journalisten de laatste tijd het woord “fijngevoeligheid” uit hun woordenboek geschrapt).

Vandaar een voorstel dat alle belangen verenigt (slachtoffer, dader en maatschappij): laat R. Polanski vooreerst publiek zijn excuses aanbieden (zodat duidelijk wordt gemaakt dat wat hij gedaan heeft niet door de beugel kan), veroordeel hem vervolgens tot een principiële gevangenisstraf (2 jaar bijv.) in een niet al te strikt regime, voeg daar een zeer zware voorwaardelijke straf aan toe (voor het, hopelijk nooit voorkomend, geval dat hij zou hervallen) en, vooral, veroordeel hem tot een zeer zware boete die aangewend wordt voor het beteugelen van gelijkaardige gevallen (preventiewerking bijv. en psychische begeleiding van andere daders).

En sluit dan deze zaak af. In het belang van allen.

Het is om een punthoofd van te krijgen, dat hoofddoekendebat!

Niet alleen omdat de politici zich eens te meer niet van hun beste kant laten zien (tenzij je hun achterste als uitvloeisel van de zo geroemde struisvogelpolitiek als hun beste kant zou bestempelen), doch vooral omdat dit debat m.i. maar een uiting is van een veel dieperliggend sluimendere kwestie: wat verlangen / eisen wij van onze broeders en zusters wiens (over)(groot)ouders niet in dit landje geboren zijn?

Men vraagt immers om geen hoofddoek te dragen op school, aangezien dit zou indruisen tegen de gelijkheid tussen de geslachten (de hoofddoek als modern verdrukkingsmiddel). Tegenargumenten als daar zijn godsdienstvrijheid, baas over eigen hoofd e.d.m. worden onder de mat geveegd. Intussen wordt de spreekwoordelijke kam bovengehaald en wordt alle jongedames erover geschoren. Wanneer de rechtspraak roet in het eten dreigt te gooien (lees: een advies van de adviseur bij de RvS dat, indien gevolgd, tot opheffing van het verbod zou leiden), gaat men een versnelling hoger schakelen en komt er dus een algemeen verbod. “Ok”, reageren sommigen, “geen probleem, we richten onze eigen scholen dan wel op”. Daarop springt de politiek in een kramp en wordt ook dat voorstel prompt afgeschoten. Damned if you do, damned if you don’t.

Is het hoofddoekendebat geen pars pro toto? Wordt het niet tijd om voor eens en voor altijd eens duidelijk te maken hoe we omgaan met “den vreemde medemensch”? Wat aanvaarden we als maatschappij en waar trekken we de grens? Willen we dat “onze Ali” vanaf nu steak met frieten eet, een veredeld Brabants-Antwerps Nederlands praat, naar VTM kijkt en CD&V stemt? Of is er geen probleem indien de genaamde Ali zijn oorspronkelijke roots ook in het openbaar kenbaar maakt?

Of gaan we naar een compromis: een aantal basiswaarden die verplicht aanvaard moeten worden indien men in België wenst te wonen met daarboven vrijheid voor eenieder? Zo ja, over welke waarden spreken we dan? En vooral, hoe verzoenen we die met elkaar? Want in het hoofddoekendebat wordt te pas en te onpas met gelijkheid der geslachten gezwaaid als zijnde een grondwaarde. Nochtans is de godsdienstvrijheid evenzeer een basisrecht. Hoe verhoudt de ene zich tot de andere? Is er een hiërarchie?

Zou het geen idee zijn om eens een breed maatschappelijk debat te voeren, die waarden vast te leggen zodat eenieder weet waar zich aan te houden i.p.v. om de zoveel tijd paniekvoetbal te moeten spelen en opkomende brandjes op voorlopige wijze te blussen, zodat ze onderhuids lekker kunnen blijven voortsmeulen?

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, ook in de maatschappij. Struisvogels: u gelieve zich te onthouden.

Een wetsvoorstel:

“Wet tot regeling van de voorwaarden om tot minister benoemd te kunnen worden:

Art. 1. Enkel verkozenen kunnen tot minister benoemd worden.

Art. 2. Om minister te worden zijn leeftijd (mits men meerderjarig is) noch afkomst noch beroep noch regionale spreiding noch (al dan niet bewezen) diensten aan andere politiekers (voorzitters van politieke partijen ingezonderd), noch partijpolitieke strategische overwegingen noch persoonlijk fortuin noch media-knuffelgehalte noch deelname aan (populaire) programma’s noch enig andere vorm van beroemdheid en/of (mannelijk of vrouwelijk) babe-gehalte van tel.

Art. 3. Om minister te worden dient de kandidaat enerzijds een examen af te leggen waarin de objectieve kennis van de materies waarover de kandidaat het ministerschap zou waarnemen wordt gemeten. De kandidaat dient minstens 90 % op dit examen te halen.

Art. 4. Om minister te worden dient de kandidaat anderzijds een gesprek af te leggen met een zo objectief mogelijk gekozen panel vertegenwoordigers van de belangrijkste maatschappelijke stromingen. De kandidaat dient dit panel te overtuigen van zijn of haar lange termijn denken, standvastigheid, bereidheid om fouten in te zien en te erkennen, betrouwbaarheid, eerlijkheid, duidelijke communicatie alsook bereidheid om zo nodig impopulaire beslissingen te nemen zo die in ‘s Lands belang zijn.

Art. 5. De Koning wordt belast met de praktische modaliteiten van huidige wet.”

Noem me naïef maar deze wet mag wat mij betreft vandaag gestemd worden (zowel op federaal niveau als op alle regionale niveau’s).

De Here Jezus zou in een kussen verschenen zijn.

Neen, u heeft goed gelezen: het gezicht van de Zoon van God zou te herkennen zijn in een kussen. De gelovigen stromen uiteraard in bosjes toe om dit mirakel met eigen ogen te aanschouwen (de Ongelovige Thomassen!).

Hoe komt het toch dat men hiervoor valt? Vooral dat het niet de eerste keer is! Wat was er reeds in het verleden? Jezus in een stuk toast, Maria te herkennen in een vlek langs de muur stromend water, de naam Allah ergens in een aardappel, enz.

De lijkwade kan ik nog ergens inkomen: als je ervan uitgaat dat Jezus Christus een god is dan is het niet uit te sluiten dat zijn zweet, bloed e.d.m. andere kenmerken vertonen dan mensenbloed en -zweet en dus langdurige sporen achterlaten.

Maar een kussensloop? Komaan zeg!

Waarom zou in hemelsnaam een almachtig wezen (want laten we nog altijd doorbomen op dezelfde logica: als zoon van God – een universumscheppend wezen – zal J.C. minstens verdraaid dicht  de almacht naderen) zich gaan bezighouden met het ‘bezoeken’ van een kussensloop? Dit terwijl er oorlogen woeden, andere godsdiensten de bovenhand nemen, mensen van honger aan het sterven zijn en we globaal gezien deze planeet naar de verdommenis aan het helpen zijn?

Mag ik de betrokken gelovigen dan ook dringend aanraden om het leven door een minder religieuze bril te kijken en logica opnieuw een (klein) plaatsje in hun leven te gunnen?

Ons aller bekende Minister Q heeft een voorstel gelanceerd om vanaf heden enkel betalingen per kaart toe te laten in de horeca.

De sector steigert en stelt dat … “heel wat klanten niet over een bankkaart beschikken” (bron).

Yeah right.

Wees dan tenminste een beetje eerlijk en geef gewoon toe dat jullie het welig tierend zwartgeld wensen te beschermen (ramingen gaan uit van 40 tot 60 % zwarte omzet in de horeca!).

Go Q, go!

De financiële/economische crisis begint nu ook in Afrika toe te slaan, zo las ik vandaag.

Meer nog, de Chinezen – die door vele Afrikaanse staatshoofden, annex halve dictators waren binnengehaald wegens de ideale combinatie “veel geld” & “weinig vervelende vragen” zijn nu blijkbaar aan een massale exodus richting thuisland vertrokken, waardoor een nog grotere massa Congoleze werknemers de facto een C4 ontvangen hebben.

Waarom verbaast me dit niet? Waren ze daar nu echt zo naïef dat China een duurzame relatie wou uitbouwen, waarvan beide partijen in min of meer gelijke mate zouden profiteren? Had het feit dat China het interessant vond dat er geen lastige vragen werden gesteld geen belletje moeten doen rinkelen? Was het hen niet opgevallen dat de interessante jobs sowieso werden uitbesteed aan Chinese arbeiders die ter plekke hun intrede namen?

Kortom, was het de Congolese burger niet opgevallen dat dit een eenrichtingsverkeer was met quasi alle voordelen die richting China gingen? Waarbij de Chinese investeringen zouden opdrogen bij het minste economische ruw weer?

Of zijn er bepaalde afspraken gemaakt geweest in hogere regionen waardoor een oogje werd dichtgeknepen bij de economische ongelijkheid van de gemaakte afspraken in ruil voor enig gespijs van bankrekeningen in het land met de mooie witte bergtoppen?

En wat nu? Wachten op betere tijden en hopen dat de Chinezen dan weer terugkeren? Of toch maar weer aankloppen bij de oudere “sponsors”, die wél lastige vragen en bepaalde eisen durven te stellen (terecht overigens!)?

Ik vrees dat mijn levensverwachtingen niet lang genoeg zijn om Afrika uit het menselijk, politiek, financieel en demografisch moeras waarin het al enige decennia sukkelt te zien herrijzen.

Er was een tijd, toen de dieren het spreken nog niet zo lang verleerd waren, dat het woord “porno” gesprekken deed verstommen. Het werd met een zekere (ver)achting uitgesproken, want het stond synoniem voor oneerbare zaken, voor een geheid ticketje richting gevangenis met een voorhoofdstempel “schender der goede zeden”.

Porno was, kortom, vies, iets voor mannen met lange, ongewassen regenmantels die zich in verloederde, louche cinema’s te buiten gingen aan het besmeuren van hun netvlies.

Porno en de goegemeente:  het was een voortdurende strijd tussen de aanhangers der moraal en zieledeugd van de jeugd die kruistekensgewijs stonden te zwaaien aan de ene kant, en de aanhangers van de sex-Satan die Djenghis Khan gewijs alle maagdelijkheid verpulverden op hun niets ontziend pad des verderfs langs de andere kant des strijdtoneel.

De tijden veranderden. Films als Emmanuelle, Deep Throat en andere ‘parels’ der negende kunst baanden de weg voor een ruimere aanvaarding van het pornografische werk. Het pad werd geëffend voor de (her)integratie van het pornografische gegeven in de maatschappij. Vrouwenbladen (Flair om maar een binnenlands voorbeeld te noemen) trokken mee aan de kar door allerhande interviews waarin bekende en minder bekende medemensen toegaven zich weleens te goed te doen aan het aanschouwen van een potje cinematografisch vleeshompen. Studies verschenen over het welwaren van porno, de helpende hand die het uitreikt bij koppels wiens sexleven’s saaiheid het spelen van een spelletje Scrable met niets dan klinkers overtreft, het cement dat een koppel bij elkaar zou kunnen houden.

Porno werd mainstream. Commerciële films met een porno-scène haalden nog de voorpagina’s in het begin der jaren ’90 (Kids, Baise Moi), nu verdienen ze in het beste geval nog een kleine drielijner achteraan de krant.

Heden ten dage vallen de laatste barrières weg als waren het de laatste seconden van een full monty stripact: ook op taalkundig vlak is porno banaal geworden. Porno wordt niet meer exclusief geassocieerd met het sexuele, het (vermeende) perverse op vleeschelijk vlak. Neen, porno is tot een verzamelnaam verworden die gebruikt wordt om iets excessiefs aan te duiden. Zo wordt de term “torture porn” al een tijdje gebruikt om een welbepaalde type horrorfilms aan te duiden (bron).

Vandaag zag ik de column van de immer welbespraakte Marc Reynebeau pronken onder de titel ‘angstporno‘.

En zo wordt een voormalige aartsvijand van de goegemeente netjes geassimileerd, ontdaan van zijn scherpe kantjes en als tandenloze notie ondergebracht in de maatschappij.