Patrick De Witte is niet meer.
Patrick was veel: schrijver, televisiemaker, drummer, connaisseur van komieken over de hele wereld, kampioen in het bedenken van spitse over-the-top vergelijkingen, creatieve duizendpoot, schenenschopper par excellence en nog veel meer. Begenadigd met een zeer scherpe pen, een oor voor comedy en een feilloos gevoel voor sarcasme, liet hij Vlaanderen regelmatig in de lach schieten door datzelfde lapje grond tegelijkertijd een spiegel voor te houden.
Zijn afscheid doet me wat, meer dan ik had verwacht. We kennen elkaar al lang. Of beter: hij kende me al lang, aangezien mijn ouders (vooral mijn vader dan) een trouwe bezoeker was van het door zijn ouders uitgebate café. Als kleine pagadder heb ik daar een aantal keer rondgelopen. Ik werd me bewust van wie hij was ten tijde van de Skyblasters, maar leerde hem maar echt appreciëren op latere leeftijd, toen ik mijn eigen voornaam was beginnen maken.
Ik herinner me nog een avond, ten tijde van de opnames van Comedy Casino in het ICC. Het was al een tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden. Ik stapte naar hem toe en werd hartelijk en oprecht enthousiast begroet. We kletsten wat bij, tussen twee takes door. Het gesprek kwam uit op vaders en hij zei plots, out of the blue, “vind je ook niet dat, naarmate je ouder wordt, een man’s kruis steeds meer begint te ruiken zoals dat van zijn vader?”. Ik stond met mijn mond vol tanden. Het was Patrick ten voeten uit.
Maar mijn beste herinnering aan hem is ongetwijfeld de avond die mijn echtgenote en mezelve, samen met Koen Fillet en zijn wederhelft, bij Patrick gespendeerd hebben ten tijde van #baardbod. Ik was immers de gelukkige winnaar van Koen Fillets baardhaar – ja, zotte buien en mezelve, we do tend to meet occasionally. Patrick had het een en ander via Twitter gevolgd en had als extra prijs een couscous royal bij hem aangeboden. En zo geschiedde. Het werd een waarlijk memorabel avondmaal, met laten we er eerlijk in zijn, Patrick in een glansrol. Hij vertelde honderduit over zijn leven, zijn familie (zijn liefde voor zijn vrouw en kinderen was gewoonweg tastbaar), zijn ontmoetingen, zijn ervaringen, zijn genot van alcoholische dranken, zijn missers (het enige moment waarop er spijt in zijn stem doorklonk was toen hij het had over zijn projecten die niet waren doorgegaan wegens net te vroeg dan wel door anderen gekaapt). Het een en ander duchtig doorspekt ende gekruid met een resem oneliners (hij schudde ze uit zijn mouw zoals de NMBS excuses vindt voor vertragingen). Voeg er nog een heerlijke couscous aan toe en de avond is voor immer in mijn geheugen gegrift.
Los van het verlies van een maat, valt ook het verdwijnen van een authentiek man te betreuren. Het is heden ten dage een wat verguisd woord, maar Patrick was authentiek, oprecht, consequent. Wat je ook deed, als je er maar in geloofde, dan had je Patricks steun. Hij was een goed man, nooit beroerd om anderen met raad en daad bij te staan. Het is opvallend hoeveel mensen op Facebook getuigen dat Patrick hen geholpen heeft en hen zijn vriendschap geschonken heeft. En hij was dankbaar. Mijn vader had hem ooit geholpen in tijden toen een degelijk statuut voor een artiest nog een verre toekomstdroom was. Patrick schroomde er zich niet voor om daar zijn dank voor te uiten, zelfs twintig jaar later.
En tenslotte speelt ongetwijfeld ook mee wat Lieve Van De Velde zo mooi verwoordde in DS van vandaag:
“Het is het soort nieuws dat een mens altijd even terugwerpt op zijn egoïstische existentiële ik. En op de onvermijdelijke gedachte: als zo iemand, zo sterk, zo geniaal, zo begeesterd al zo onverhoeds door de Dood verslagen wordt, waar sta ik zelf dan?”
Adieu Patrick,het ga u goed. Moge uw welverdiende rijstpap door de nodige #muskatnuss gekruid worden en de Duvels voor eeuwig rijkelijk vloeien!

